اندر احوالات خلیج تهی از 83 ای ها

در این روزگار هنگامی که وارد دانشگاه می شویم,دیگر از آن انسانهای اولیه ی زمان ما یا همان ترم بوقی های 83 خبری نیست.به هر گوشه که نگاه میکنیم انسان ها و تکنولوژی های جدید مشاهده میشوند,این تکنولوژی و مدرن گرایی بیش از همه در راهها دیده میشود و چقدر افسوس می خوریم که 83 ای ها نتوانستند از این تکنولوژی بهره ای برده و حداقل برای یکبار هم که شده,تمیز و مرتب بدون خاکی شدن گیوه هایشان به خوابگاه برسند.در محوطه ی دانشگاه شاهد چیزهای جالبی هستیم از جمله اینکه کارگران ساده و بی آلایش از الطاف تکنولوژی ارتباط هر یک صاحب موبایلی شده اند و هر گروه دسته به دسته جایی روی چمن ها و زیر درختان سر به فلک کشیده نشسته اند و از صدای موسیقی لذت میبرند.از محیط دانشگاه وارد دانشکده ادبیات میشویم,در راهروهای کثیف و نظافتچی به خود ندیده که بگذریم,به اتاقی می رسیم که قبلا انجمن علمی حسابداری بوده و خاطرات زیادی را درون خود دارد,اماهمان اتاق کوچک هم اکنون مهد دانش و علم آموزی و محل پرورش نابغه ها وشاید اساتید آینده شده است یعنی در پی رشد سریع تکنولوژی و مدرن گرایی انجمن حسابداری به کلاس درس ارشدها ارتقا درجه یافته است و از آنجایی که در حال حاضر بحث نانو تکنولوژی مطرح است,انجمن حسابداری با اعضای جدید و کاملا فعال خود!!!به اتاق کوچکتری در امور فرهنگی (همان زیر زمین تاریک خودمون)منتقل شده و تازه داریم مثل ژاپنی ها میشیم که از تمام فضای ممکن استفاده میکنند

نیستید تا ببینید که سمعی بصری دانشکده یا همان سمعی بصری کل دانشگاه از هجوم دانشجویان درس خوان به اردوگاه پناهندگان مانند است و دانشجویان چون ببرهای تیز بین در پی شکار صندلی های خالی هستند و در میان این جمع درس خوان,نسل باقی مانده از شما ورودی های محترم 83نیز دیده میشوند که جهت ابراز وجود و اثبات اینکه همچنان ارشد دانشگاه هستند با نگاهشان به دیگران می گویند:تکیه بر جای بزرگان نتوان زد

درست است که پیشرفت تکنولوزی تغییرات زیادی بر دانشگاه گذاشته اما هنوز چیزهای زیادی دست نخورده باقی مانده است از جمله توجه زیاد مسئولان عزیز به دانشجویان و اتاق های خالی از مسئولن هنگام مراجعه به سازمان مرکزی.از صف سلف هم نگویم که راس ساعت 11.30این صف همچون جاده ی چالوس است و صدای لینگ لینگ کارت های غذا در محیط باصفای سلف می پیچد.از سرعت اینترنت و سیستم ها و صندلی های خالی سایت و 24 ساعته بودن آن دیگر نگویم که میترسم هوایی شده و هوس برگشت به پرشین گلف به سرتون بزنه که البته ما خوشحال میشیم اما با توجه به پذیرش میلیونی دانشجو توسط دانشگاه ممکن است فضا برای راه رفتن و نفس کشیدن هم کم بیارید .

به امید آنکه هرجا هستید بهتر از اینجا باشد,بدرود

سمانه رئیسی-فاطمه سپاهی